26.01.2013

20 yıl sonra...

 
eveeet tam 20 yıl sonra hiç görmediğim arkadaşımla buluşuyoruz bugün.. 20 yıl deyince birden kendimi çok yaşlanmış hissettim:( ama ilkokul arkadaşımdan bahsediyorum çoook önceden yani,o kadar da yaşlı sayılmam:) 30 yaşına girmeye bir kaç ayın kaldığı şu günlerde böyle yılları saymasam daha iyi olacak sanırım,psikolojimin bozulmaması için:)
neyse konuya gelelim, (İzmir Ödemişte) ilkokuldayken yediğimizin içtiğimizin ayrı gitmediği,öğretmenlerin bile bizi ikiz sandığı o derece samimi olduğumuz dostum vardı,hem de hayatımdaki ilk arkadaşım oydu,ilkokuldan ayrılırken aylarca ağlamıştık ayrılmak istemediğimiz için,sonra da orta okulda ayrı okullara gittik,orda farklı arkadaşlar,dostlar edindik ki onların hayatımdaki yerleri asla doldurulamaz,burdan da yeri gelmişken söyliyim,sizi çoook seviyorum..iyi ki varsınız..
neyse konuyu dağıttım sanırım,ilkokuldan sonra görüşme fırsatımız hiç olmadı,bir kaç kere yolda karşılaşmanın dışında.geçen senelerde facede bulduk birbirimizi,o istanbulda oturuyormuş,edebiyatta okuyormuş(uzakta olsak da aynı yolda ilerliyormuşuz,şuan ikimizde edebiyat son sınıfız) eşi doktormuş,benim de.. ama hiç fotorafı yok,göremedim kendisini,sürekli istanbula gelirseniz görüşelim diyordu ama hiç mümkün olmadı,geçenler de siz gelemiyorsunuz bari ortak bir yerde buluşalım dedi,bursaya karar verdik 1 ay sonrası için.pek gerçekleşeceğini düşünmüyordum açıkçası,işlerimiz olur,iptal etmek zorunda kalırız diyordum ama işlerimizi ona göre ayarlayınca bir problem çıkmadı,inşallah çıkmaz da.. bu akşam nasipse bursaya gidiyoruz,onlar da birazdan yola çıkacaklar,öğretmen evinde kalmayı,yarın da dobruca sosyal tesisleri diye bir yerde kahvaltı planlıyoruz.ikimiz de bursayı bilmiyouz,tavsiye üzerine orayı plana dahil ettik.nasıl geçecek bilmiyorum,20 sene sonra görüşecek olmanın heyecanı var üzerimde..nasıl tanıyacağımı bile bilmiyorum. inşallah herşey çok güzel geçer..

made by B.B.

kandil programımız

kandil programımızı yaptık,okulda sadece velilerin katıldığı küçük çapta bir etkinlik oldu ama yine de fazlasıyla heyecanlandık,öncelikle bir konuşma ve şiirle programı başlattım,daha sonra aralara Dursun Ali Erzincanlıdan şiirler yansıttık projeksiyonla,bu arada çocuklar hazırlandı,sonra salavatlar eşliğinde pastamızı getirdik ve kestik,daha sonra ellerine verdiğimiz karanfilleri annelerine vermelerini söyledik,bütün çocuklar karanfillerini annelerine götürürken benim kızım da bir an ne yapacağını şaşırıp onların yanında annesini aradı ama annesi o esnada pasta kesmekle meşguldu:) hemen hatırlayıp karanfilini bana verdi.. daha sonra erkekler semazen kıyafetlerini giyip küçük bir semazen gösterisi yaptılar,onu annelerine söylememiştik,süpriz oldu,çok hoşlarına gitti. semazenlerden sonra hepbirlikte ilahi söylediler,ardından dua yaptık ve yeni öğrendikleri Fatiha suresini hep birlikte okudular,daha sonrada ikramlara geçtik,menu de kestiğimiz pasta,bir gün önce yaptığımız gül kurabiyeler ve poğaça vardı,yetmez diye korkuyordum ama arttı bile çok şükür..
program beklediğimden de güzel geçti,annelerinin çok hoşuna gitti,program sırasına göre birkaç fotoğraf koymak istiyorum.


















sevgilerimle.. 
made by B.B.